Verhalen delen: ‘de dag dat luisteren het won van oordelen’
De dag dat luisteren het won van oordelen
Een verhaal door Mieke Quets
Ik denk vaak terug aan een traject van een jonge mama met 2 kleuters. Mama had nog maar pas een nieuw vriend, die overigens als een goede papa zorgde voor de twee kindjes. De biologische vader zat in de gevangenis.
Beide volwassenen waren verstandelijk licht beperkt. Mama was bovendien ook fysiek beperkt in de onderste ledematen. De uitte zich in zeer moeilijk stappen en amper trappen kun doen. Ze liep met krukken en had een aangepaste fiets.
Bij dit gezin waren maar liefst 11 hulpverleners en de zorgjuf van de school betrokken. Al deze mensen kwamen op huisbezoek en maakten zich zorgen over het veilig kunnen opgroeien van de kinderen. Zo vroegen ze zich af of de kinderen wel voldoende basiszorg krijgen. Aan ouderliefde ontbrak het niet.
De mama en haar vriend hadden de handen vol om al die huisbezoeken gepland te krijgen. Bovendien gaf mama aan dat ze tegenstrijdige boodschappen kregen van de hulpverleners.
Vooral lastig als het over opvoedingstips ging. Slechts een paar hulpverleners hadden contact met elkaar. Verschillende van hen hadden het idee dat de kinderen best uit huis geplaatst zouden worden.
Ze organiseerden een ronde tafel met als voorzitter een bemiddelaar van de jeugdrechtbank. Alle betrokken hulpverleners waren uitgenodigd alsook mama en haar nieuwe vriend en een consulente van OCJ (ondersteuning jeugdzorg). Op vraag van mama was ik er ook bij om een woordje uitleg te geven over EKC. De scene die ik voor me zag maakte me erg onder de indruk: een opstelling van tafels in een grote ronde kring waar 25 mensen plaatsnamen met daar tegenover mama en haar vriend.
Alle hulpverleners kwamen aan het woord om hun bezorgdheden uit te spreken. Sommigen spraken ook over de sterktes binnen het gezin. Ik kreeg de gelegenheid om uit te leggen wat EKC zou kunnen betekenen. Tenslotte vroeg ook mama het woord. Ze stond recht en zei: ‘Ik ben niet zo slim, maar ik kan wel meedenken en vooral zelf voelen welke oplossingen het beste bij mij passen. Ik zou graag de kans krijgen om zelf te mogen kiezen.’ Het was even stil daarna.
Het beeld van deze mama die rechtop ging staan en op deze manier een kans vroeg, raakte me en is mij altijd bijgebleven. Ze heeft deze kans ook gekregen. Er is op die ronde tafel uiteindelijk beslist dat er eerst een Eigen Kracht-conferentie mocht zijn vooraleer er andere maatregelen getroffen werden. De mama heeft samen met een achttal mensen een plan van aanpak kunnen maken. Een plan waarin al de bezorgdheden van de hulpverleners een antwoord hebben gekregen.
