“Mantelzorg op mijn 17de: Hoe ik het niet alleen hoefde te dragen”
Onderstaande verhaal werd door een van onze vrijwilligers neergeschreven. Het is het relaas van Kim, een meisje van 17 (inmiddels 18) Kim belde enkele maanden na de EK-conferentie de vrijwilliger op om te bedankten. Het verhaal werd opgeschreven en daarna aan Kim voorgelezen. Het werd bijgeschaafd waar nodig en de namen werden aangepast zodat alle deelnemers anoniem zijn.
Het was een van de moeilijkste momenten in ons leven toen we hoorden dat mama ziek was. Kanker, zei de dokter. Vanaf dat moment veranderde alles. Ik voelde me opeens veel ouder dan mijn zeventien jaar, alsof ik ineens verantwoordelijk was voor alles en iedereen. Mijn broertje en zusje keken vaak naar mij op, en ik wilde hen ook beschermen, maar ik wist niet hoe ik dat moest doen. We hadden geen vader om op terug te vallen en wisten niet wie ons zou kunnen helpen. Tot oma het had over een Eigen Kracht-conferentie.
Ik vond het wel een goed idee, maar vond het wel heel spannend. De bijeenkomst voelde ook een beetje vreemd. Allemaal mensen bij elkaar, sommigen die we kenden en sommigen die ik maar vaag herkende. Oma, tante Sara, nog wat familieleden, maar ook buren en zelfs Jeroen, een vriend van de familie die ik nog maar een paar keer had gezien. Ze waren er om te bespreken hoe ze ons konden helpen. Mama was er zelf niet bij, want ze was te ziek, maar de vrijwilliger die alles voorbereid had met ons, legde aan het begin nog eens alles goed uit. Hij maakte ons duidelijk dat we zelf mochten zeggen wat we nodig hadden, en dat iedereen hier was om ons bij te staan.
In het begin durfde ik niet veel te zeggen. Wie ben ik om te beslissen wat anderen voor ons moeten doen? Maar toen oma begon te vertellen dat zij elke avond voor ons zou koken, voelde ik een beetje rust. Dat was tenminste iets waar ik me geen zorgen meer over hoefde te maken. De buurvrouw gaf aan dat zij ons in de gaten zou houden als we uit school kwamen en dat ze wilde helpen met boodschappen. Jeroen stelde voor om ons naar school te brengen en weer op te halen als mama zelf niet kon. Het voelde ineens alsof er een hele kring mensen om ons heen stond, allemaal met een taak, zodat wij gewoon verder konden gaan, een beetje normaal kunnen blijven.
Het gaf me een warm gevoel dat er zoveel mensen waren die ons wilden steunen. Het voelde fijn te weten dat mama niet alles alleen hoefde te doen, dat wij niet alles alleen hoefden te dragen. Dankzij de afspraken die we samen maakten, kon ik mijn tijd beter indelen, wat ook belangrijk was met mijn examens. Ik kon me concentreren op mijn studie en mijn broertje en zusje, zonder dat ik me schuldig hoefde te voelen dat ik niet alles kon overzien. En als er iets misging, wist ik dat ik iemand kon bellen.
Nu, een paar maanden later, gaat het nog steeds niet makkelijk, maar het gaat wel. De Eigen Kracht-conferentie heeft ons echt geholpen. Het maakte me duidelijk dat, ook al voelt het soms alsof je helemaal alleen bent, er altijd mensen zijn die je willen helpen, op hun eigen manier. Voor nu hoef ik alleen maar te zorgen dat ik er ben voor mijn broer en zus, net zoals iedereen er voor ons is. Dat geeft me kracht – onze Eigen Kracht.
